RASTE PRITISAK NA SRPSKU PRAVOSLAVNU CRKVU DA PRISTANE NA POSETU FRANCISKA SRBIJI (4)

Interes je države Srbije, SPC i srpskog naroda da Papa dođe u Srbiju! Pod uslovom da se Vatikan i Rimokatolička crkva prethodno pokaju i izvine za užasna zlodela imasakre nad Srbima koje je presudno podstaklo to što je tadašnje vođstvo Rimokatoličke crkve u Hrvatskoj NDH proglasilo za Civitas Dei („božju državu“)

* Autor „Magnum krimen“ Viktor NOVAK: „Crkva u Hrvatskoj zamenila je ideju služenja Bogu idejom služenja rimskoj kuriji, tj. državi rimskog pontifikata u ulozi svetskog vladara. Proizvod ove ideje je bila identifikacija rimokatoličanstva i hrvatske državnosti, što je pretvorilo većinu sveštenstva u vatrene pristalice ustaša“

* Istoričar Veljko Đurić Mašina: „Treba predložiti Rimokatoličkoj crkvi da prihvati utvrđenu nespornu istorijsku istinu i prizna da je u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj nad srpskim narodom izvršen genocid u kome je rimokatolička jerarhija imala posebnu ulogu“

* Kardinal Pjetro PAROLIN, državni sekretar Vatikana pre dolaska u Srbiju posetio je Crnu Goru, a kabinet predsednika Crne Gore je potvrdio da je on u Podgorici o poseti pape Franciska Crnoj Gori! Ta poseta ne bi se mogla ostvariti bez saglasnosti i poziva pomesne Srpske pravoslavne crkve. Možda se nadaju Montenegrini da će do tada ukinuti SPC u Crnoj Gori

VATIKAN kao država još nije priznao nezavisnost kvazi države „Kosova“ , a to značajno utiče, kažu poznavaoci međunarodnih odnosa,  na još 20-tak manjih katoličkih država u svetu da se i one isto ponašaju, tačnije da ni one ne priznaju tu genocidnu tvorevinu na tlu Srbije za samostalnu državu.

Može li taj fakat (uz bar privremeno odlaganje proglašenja kardinala Stepinca iz doba NDH za sveca) biti razlog za pritisak, (ucenu) Vatikana prema državi Srbiji da omogući posetu rimskog pontifeksa? Može li to bit jak povod (razlog) srpskim vlastima da zbog ovih svojih trenutnih političkih interesa pritiskaju SPC i Patrijarha da promene odluku i pozovu vrhovnog poglavara Rimokatoličke crkve u posetu Srbiji?

Može biti povod srpskim vlastima, ali Srbija to nikako ne bi trebalo da prihvati, jer to što Vatikan nije do sada priznao samoproglašenu nezavisnost kvazi države „Kosova“ nije argument koji se može upotrebljavati kao neki vredan uteg na vagi kada je reč o dolasku pape u Srbiju.

Svi sagovornici SPC i srpske države prilikom nedavne  posete kardinala Pjetra Parolina, državnog sekretara Vatikana i drugog čoveka po snazi papske kurije (administracije),  ističu „da o poseti pape nisu uopšte razgovarali“. To ističu skoro horski: „O tome nijednu reč nismo razmenili. Ni sa jedne ni sa druge strane. Bilo je govora o drugim stvarima, ali o tome ne.“

Da nisu razgovarali o poseti Pape Srbiji je malo verovatno. Ali, ako je to tačno – to je bila fatalna greška. I to greška i SPC, a i države Srbije.

O tome je trebalo i treba da itekako razgovaraju sa najvišim zvaničnicima i predstavnicima države Vatikana i Svete stolice, jer je interes države Srbije, SPC i srpskog naroda da Papa dođe u Srbiju! Pod uslovom da se Vatikan i Rimokatolička crkva prethodno pokaju i izvine za užasna zlodela, masakre i pokolje nedužnog srpskog stanovništva u Hrvatskoj počinjena od ustaša nad Srbima u toku Drugog svetskog rata u kome su neki njihovi fratri aktivno učestvovali.

Treba da budu inicijatori tih razgovora i kako kaže naš poznati stručnjak i istoričar Veljko Đurić Mašina „treba predložiti Rimokatoličkoj crkvi da prihvati utvrđenu nespornu istorijsku istinu i prizna da je u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj nad srpskim narodom izvršen genocid u kome je jerarhija rimokatolička imala posebnu ulogu“.

Inače, u Srbiji živi oko 5,5 odsto državljana Srbije – rimokatolika i iz tog ugla poseta Pape Srbiji i svojoj pastvi, katoličkoj zajednici, ne može biti problem ni za jednu stranu.

Poseta poglavara Rimokatolika Srbiji ima značaj za Srbiju pod uslovom da se papa pokloni žrtvama u Jasenovcu i osudi zločine svojih biskupa i fratara koji su učestvovali zajedno sa ustašama iz NDH u pokoljima nad Srbima. To je ključna stvar za Srbiju.

Druga je stvar koliko je realno da se to dogodi. Skoro svi poznavaoci verskih odnosa ocenjuju da jednostavno, i pored svrsishodnosti, to nije realno da se dogodi, neki čak kažu “nikad se to neće desiti“.

         Magnum crimen (Veliki zločin) – Pola veka klerikalizma u Hrvatskoj, kapitalna je knjiga akademika dr Viktora Novaka (objavljena 1948. godine),  Hrvata i univerzitetskog profesora istorije. On  je u svom delu razobličio hrvatski klerofašizam i otkrio istinu o ustaškim zločinima u NDH i ulozi biskupa i fratara iz Hrvatske u stradanju srpskog naroda. Novak  je u svom delu razobličio hrvatski klerofašizam, dokumentovano, imenima i prezimenima.

Jednom za svagda!

Svaki objektivni istraživač u svetu i nepristrasni naučnik (istoričari, sociolozi, geopolitičari) ocenili su do sada ovo delo dovoljnim dokazom o značajnoj direktnoj vezi i ulozi Rimokatoličke crkve u zločinima ustaša u toku Drugog svetskog rata. Spornih pitanja tu skoro da nema.

Među istoričarima ova je knjiga prihvaćena kao ozbiljna akademska referenca.

Knjiga se našla na vatikanskom popisu Index librorum prohibitorum (Spisak zabranjenih knjiga),  a i jugoslovenski komunisti su je u izdanjima od 1948. i 1986. cenzurisali, izbacivši dva važna poglavlja.

Novak je (u 20 poglavlja) predstavio razvoj rimokatoličkog klerikalizma i ustaštva u Hrvatskoj od početka 20. veka (to jest od održavanja Svehrvatskog rimokatoličkog kongresa u Zagrebu 1900. godine) do kraja Drugog svetskog rata, do 1945. godine.

Posmatrajući delovanje rimokatoličke crkve na tlu Jugoslavije u periodu od pedeset godina, Viktor Novak zaključuje „da je ova crkva zamenila ideju služenja Bogu idejom služenja rimskoj kuriji, tj. državi rimskog pontifikata u ulozi svetskog vladara. Proizvod ove ideje u Kraljevini Jugoslaviji je identifikacija rimokatoličanstva i hrvatske državnosti, što je pretvorilo većinu rimokatoličkog sveštenstva u vatrene pristalice ustaša“.

Novak je optužio klerikaliste u Hrvatskoj (jezuitski red odnosno isusovce, franjevački red, kao i ostale rimokatoličke poglavare i sveštenike koji su zagovarali potpunu poslušnost Vatikanu) da su, pod direktivom pape i Rimske kurije od samog uspostavljanja Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca aktivno radili na suzbijanju svakog vida narodnog, verskog i političkog približavanja Srba i Hrvata.

Po Novaku, Vatikan se bojao da će reformski pokret u rimokatoličkoj crkvi u Hrvatskoj (koji je 1919. godine proglasio od Vatikana autonomnu narodnu Hrvatsku starokatoličku crkvu) prevladati i raditi na crkvenoj uniji sa Srpskom pravoslavnom crkvom.

Srž doktrine rimokatoličke crkve u Kraljevini Jugoslaviji u tom periodu je bila:

  • rimokatolički kler treba da ima status državnih službenika
  • država ne može imati nikakvu kontrolu nad Crkvom
  • Crkva ima puno pravo uključenja u politički život Kraljevine
  • crkvena doktrina i religiozno obrazovanje moraju da budu deo školskog programa osnovnih i srednjih škola u Kraljevini
  • školski program rimokatoličke crkve mora biti obavezan za decu čiji je bar jedan roditelj katolik.

O osnivanju i postojanju Nezavisne Države Hrvatske Novak govori faktografski svedočeći stotinama dokumenata o toj monstrum državi.

Uspostavljanjem NDH klerikalizam u Hrvatskoj je stupio u neraskidivi brak sa ustaškim pokretom, i tako stvorio klerofašizam. Pavelićevu NDH je tadašnje vođstvo rimokatoličke crkve u Hrvatskoj proglasilo za Civitas Dei („božju državu“).

Dokumenti pokazuju da je rimokatolička crkva u Hrvatskoj ne samo otvoreno podržavala ustaški režim i njegove metode rešavanja ‘srpskog pitanja’, već i aktivno učestvovala u njegovom sprovođenju.

Na kraju, navešćemo jedan od najbizarnijih događaja koje opisuje ponašanje rimokatoličkih sveštenika u logoru Jasenovac: posle ubistava logoraša, koje su vršili na najsvirepiji način, ovi su se koljači redovno molili Bogu u logorskoj kapeli za oprost grehova!

         Veliki posao pred Vatikanom

Indikativno je da je Parolin nedavno, pre dolaska u Srbiju posetio Crnu Goru i zvanično je potvrđeno iz pres službe predsednika Crne Gore da je sa tamošnjim zvaničnicima razgovarao o poseti sadašnjeg pape Crnoj Gori!

Ta eventualna poseta pape Crnoj Gori ne bi se mogla ostvariti bez saglasnosti i poziva pomesne srpske pravoslavne crkve. Možda se nadaju Montenegrini da će do tada ukinuti SPC u Crnoj Gori, rade sada intezivno na tome. Ostaje zanimljivo pitanje koja bi to crkva u Crnoj Gori, sem SPC, mogla pozvati papu u goste, a da je većinska?

O ulozi rimokatoličke crkve Fikreta Jelić Butić u knjizi „Ustaše i NDH“ (Zagreb, 1977) ističe: „ Katoličkom kleru pridavana je misionarska uloga za prodor i širenje katolicizma na istok. Stav crkvenog vođstva o hrvatsko-srpskim odnosima da se može riješiti jedino definitivnim razdvajanjem Hrvata i Srba, davao je u godinama uoči sloma Jugoslavije 1941. posebnu težinu spomenutim gledištima.

Jedan od glavnih zastupnika tih gledišta bio je zagrebački nadbiskup Stepinac. Povodom  27. marta 1941. u Beogradu, Stepinac, izražavajući veliko ogorčenje što je Jugoslavija napustila Trojni pakt zapisao je u svom„Dnevniku“: „Sve u svemu, Hrvati i Srbi dva su svijeta – sjeverni i južni pol koji se nikad neće približiti osim čudom Božjim. Šizma (pravoslavlje) je najveće prokletstvo Evrope, skoro veće nego protestantizam. Tu nema morala, nema načela, nema istine, nema pravde, nema poštenja“.

Mora se konstatovati da je veoma otežavajući faktor u razmatranju i rešavanju i sadašnjeg pitanja odnosa Srpske pravoslavne crkve i Rimokatoličke crkve, kao i Srbije i države Vatikan izuzetna netrpeljivost zvaničnih vlasti Hrvatske koja se stalno ispoljava prema Srbima u Hrvatskoj, bez obzira koja je vlada poslednjih dve-tri decenije na vlasti u Hrvatskoj.

I stav Hrvatske pomesne crkve je rigidan, netolerantan i ne vidi se ni traga od pokajanja, većeg i boljeg razumevanja, tolerancije, popuštanja i pružanja ruke najbližem susedu.

 

Kako inače objasniti fenomen nezabeležen u svetu da se samo u Hrvatskoj danas veličaju pokolji, ubijanje i smrt!

Ovu pesmu Jasenovac i Gradiška Stara  pevaju ovih dana kad se raduju hrvatski ustaški fašisti:

“Jasenovac i Gradiška Stara,

to je kuća Maksovih mesara,

Kroz Imotski kamioni žure,

voze crnce Frančetića Jure

U Čapljini, klaonica bila,

puno Srba Neretva nosila

Oj, Neretvo, teci niza stranu,

nosi Srbe plavome Jadranu

Sjajna zvijezdo iznad Metkovića,

pozdravi nam Antu Pavelića”

         I niko u Hrvatskoj ne protestvuje, ne sprečava ove anomalije, ovu nastranost. Na tom planu Vatikanu predstoji svakako najteži i najveći posao – ubeđivanja Crkve u Hrvata. Bilo bi normalno i zdravo za hrvatsko društvo da što pre krene Rimska kurija u taj poduhvat. Tim bolje u ovom teškom vekovnom opterećujućem religioznom, istorijskom, političkom, državnom i  kulturnom problemu hrvatske nacije.

Tek potom može biti nekog nagoveštaja poboljšanja odnosa i iskrenosti u kontaktima.

Do tada vladaće loši, neprijateljski odnosi, puni mržnje, netolerancije, nepoverenja, nerazumevanja  kao u proteklih stotinu i više godina.

 

(fakti.org)